காத்திருப்பு

நீண்ட வரிசை. 

காலம் போன காலத்துல கதையடிக்கிற பெரிசுகள். வாய் பாத்துகிட்டு நிக்கிற அந்த பெரியம்மா மாதிரி வயசில ரெண்டு மூணு பேரு. விவரம் தெரியாத வயசில கைல கார்டையும் காசையும் பிடிச்சுகிட்டு ஒரு நண்டு.

இன்னும் ஒவ்வொரு ரகத்துலயும் ஒண்ணுனு நீண்டு போன வரிசைல கால் கடுக்க நேரம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. 

ரெண்டு மாசத்துக்கு ஒரு தடவை இதே ரோதனை. எல்லாரும் ஏன் தான் கடைசி தேதி வரைக்கும் தள்ளிப்போட்டு கடத்துறாங்கனு தெரியலை. ஆனா இந்த டிசைன எங்க வீட்ல மாத்துற ஐடியா சுத்தமா இல்லைனு மட்டும் தெரிஞ்சது. 

திடீர்னு நெரிசல் கூடி ஒருத்தன் மேல ஒருத்தன் நெருக்கி தள்ளுனா கவுண்டர்ல ஆள் வந்தாச்சுனு அர்த்தம். 

சமயங்கள்ல மூச்சு முட்டும். அன்னைக்கு அப்படி தான் தட்சிணாமூர்த்தி விடுக்குனு கூட்டத்தை திருப்பி தள்ளி ஒரு எகுறு எகிறிட்டு வீட்டுக்கே போயிட்டான். அவன்கிட்ட எப்படி தான் அவளோ வலுனு தெரியலை. 

என்னை மாதிரி நோஞ்சானுக்கெல்லாம் வாய்ப்பே இல்லை. இத்தனைக்கும் அம்மா வகை வகையா சத்தா தான் செஞ்சு போடுவா. எனக்கு வெயிட் போடணும்னு அப்பா ரெண்டு பச்சை முட்டையை  டெய்லி குடிக்க வைச்செல்லாம் முயற்சி பண்ணிட்டு தான் இருக்காரு. ஆனா என்ன உடம்பு வாகுன்னு தெரியல. தேரவேமாட்டேங்குது. இந்த கூட்டத்துல நிக்கிறதுக்குனே தனியா சாப்பிடணும்.

இங்கே மட்டும் இல்லை. தியேட்டர்ல, ரேஷன் கடைல, திருவிழா நேரத்துல, பழனி வின்ச் வரிசைல எல்லா இடத்துலயும் ஒரே மாதிரி தான். 

முட்டி மோதி, குறுகி நெளிஞ்சு, இடிபட்டு அப்படியே ஸ்பான்ஜ் மாதிரி ஆயிடுவோம்.  

கடைசியா என் டர்ன் வரும் போது  ஒரு தடவை பணத்தை மிஸ் பண்ணிட்டு ஙேனு முழிச்சுக்கிட்டு இருந்த கொடுமைய எல்லாம் என்னனு சொல்றது.

ஏன் இவ்ளோ  கஷ்டப்படணும். மறுநாள் கட்டிக்கலாம்னு தோணலாம். அப்படி தோனிட்டா நமக்கு நேரம் சரியில்லைன்னு அர்த்தம். 

வாய்ப்பே இல்லை ராஜா. மிஸ் ஆச்சு? பியூஸ பிடிங்கிட்டு ஒரு ஆட்டம் காட்டுவனுக பாருங்க. யப்பா சாமி. 

நம்ம பவர் ஸ்டார் மாதிரி டம்மி பீசு தான். பவர்புல்  ஸ்டாரா மாறிடுவான். அண்ணேன் அண்ணேன்னு பின்னாடி சுத்த விட்டு கெஞ்ச விட்டு, கெத்து காட்டி... அடங்கப்பா! 

சாத்தியமா சொல்றேன். இப்ப எழுதும் போதே எல்லா கெட்ட வார்த்தையும் எகிறுது.  ஆனா அப்ப அம்மாஞ்சி மாதிரி தான் இருந்திருக்கேன். 

இப்ப மட்டும் என்ன? பெருசா ஒன்னும் வித்தியாசம் இல்லை. அதே அப்பிராணிய நாடு  கடத்திட்டாங்க.

இருபது முப்பது வருஷத்துக்கப்புறமா இன்னைக்கு மறுபடியும் அப்படி ஒரு காத்திருப்பு நிமிடம்.

இன்னொரு கஸ்டமர் கூட இருக்கதா சொன்ன அலெக்ஸ் 15 மினுட்ஸ் வெயிட் பண்ண சொல்றதுக்கு ரொம்ப சங்கட பட்டாரு. நீங்க வேற ஏதும் ஒர்க் இருந்தா முடிச்சுட்டு கூட வாங்கன்னாரு. 

இட்ஸ் ஓகே அலெக்ஸ், வெயிட் பண்றேன்னு சொல்லிட்டு வசதியான இருக்கையில் அமர்ந்து சுற்றி ஒரு நோட்டம் விட்டேன். 

ஐபோனை எடுத்து ஜிமெயில் பார்த்து, லார்க் மெசேஜ் பார்த்து, வாட்சாப் கடந்து, facebook marketplace ஒரு நோட்டம் விட்டு முடிக்கிறதுக்குள்ள அலெக்ஸ் இஸ் பேக்.  சரி செய்ய கொண்டு வந்த ஐபேட் குடுத்து என்ன எஸ்டிமேட் என்று கேட்டு விட்டு கிளம்புறேன். sorry for making யு wait னு சொல்லிட்டு 15 மினிட்ஸ் மசாஜ் சர்வீஸ் கார்டு கையில் நுழைத்தார். 

பரவா இல்லையே காத்திருந்தா கை மேல பலன்னு இதை தான் சொல்லிருக்காங்களா?

கார்டை எடுத்துக்கிட்டு மசாஜ் ரூமுக்குள்ள நுழைஞ்சா ஏழாயிரம் டாலர் ஓஸாகி மசாஜ் சேர். நம்ம ஊருல இந்த சேர் நாலு லட்சத்தி அறுபத்தி மூணாயிரம் ரூபா. 

வசதியா உக்காந்து பட்டன அமுக்குனதும் அப்படியே  கால சுத்தி ஒரு லேயர் இறுக பிடிக்க, முதுகு பின்னாடி நாலஞ்சு உருண்டை சுத்தி சுத்தி உருள, மேல இருந்து மெதுவா இறங்கி வந்து தோள்பட்டைய இறுக்கி அழுத்தி லெஃப்ட் ஷோல்டர்ல ஆரம்பிச்சு, நடு முதுகு, ரைட் ஷோல்டேர்னு மசாஜ் தொடர.  கை ரெண்டையும் இறுக்கி பிடித்து மாசாஜ் தொடர்ந்து கொண்டு இருந்தது. 

அந்த மசாஜ் சேருக்குள் நானும் ஸ்பான்ஜ் மாதிரி தான் அமிழ்த்தி பிழியப்பட்டு.... காத்திருப்பின் பயனை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தேன். 

அட பாவிகளா இந்த மாடல இன்னுமாடா மாத்தலை???!!!