ரொம்ப அவமான போச்சு. 'புரிஞ்சிருச்சு, புரிஞ்சிருச்சு... போங்க பாஸ்' என்பது போல் திரும்பி நடக்க ஆரம்பித்தேன்.
"Hello you are going in a wrong way" - பெரிய கலங்கரை விளக்கம். வழி சொல்றாரு. இதை மட்டும் எவ்ளோ தெளிவா சொல்றான் பாரு பக்கி.
மறுபடியும் மொபைலை சரணடைந்தேன். கூகுள் மேப் போட்டா தெளிவா சொல்ல போறான் . இதை போயி எதுக்கு அவன்ட கேட்டேன். என் புத்திய....
(இதுக்கு மேல நீங்க படிக்க மாட்டீங்கனு தெரியும். மீதி நாளைக்கு)
வாய்ஸ் ரெகக்னிஷன் வசதி. "ஹே கூகிள்! டிரைவ் பில்டிங் 17..." என்ற உடன் ஸ்க்ரீனில் ரெடி பாதை. செமல! கூகிள் இருக்க பயமேன்.
சரி எவ்ளோ நேரம் ஆகுதுன்னு செக் பண்ணிக்கலாமேனு மொபைல பாத்தா பகீரென்றது. 32 மணி 22 நிமிடம்.
"காலைல எந்திரிச்சோம். ரெடி ஆகிட்டு மெயில் பாத்தோம். அட்ரஸ் நோட் பண்ணிட்டு கார் எடுத்தோம். எல்லாம் சரியா தானே போச்சு. வழில எதாவது ஆக்சிடெண்ட்டோ? நம்ம மூளைல ஏதும் அடி பட்டுருச்சோ?" - என நடுவுல பக்கத்த காணோம் விஜய் சேதுபதி ரேஞ்சுக்கு என்னென்னவோ தோன்றியது.
மறுபடி கூக்ளிடம் சரணடைந்தேன். "ஹே கூகிள்! ப்ளீஸ் கால் வேலைக்கு ரெஃபர் பண்ண புண்ணியவான்" என சொன்ன அடுத்த நிமிடம் 'டண்டணக்கா நக்கா நக்கா' என்றது அடுத்த முனையில்
"ஹே dude, ஹொவ் திங்ஸ் ஆர் கோயிங்? புது கம்பெனி, புது டீம். எல்லாம் எப்படி இருக்கு?" என ஆஜர் ஆனான்.
"புது கம்பெனி சரி, பில்டிங் 17 எங்கடா இருக்கு?"
"பில்டிங் 17ஆ. அப்ப நீ இன்னும் ஸ்டார்ட் பண்ணவே இல்லையா? சரி இப்ப நீ எங்கே இருக்க சொல்லு."
"பில்டிங் 1ல ஐ டி கார்டு கலெக்ட் பண்ணிட்டு கிளம்ப போறேன்"
"ஓகே, குட். காரை எடுத்துக்க ..."
"கார் எடுக்குறது, கீ போடறது, ஸ்டார்ட் பண்றதெல்லாம் நான் பாத்துக்கிறேன். நீ மேல சொல்லு."
"கூல் dude. முத நாளே ஏன் இவ்ளோ டென்ஷன்? ஜஸ்ட் டேக் அ ரைட் இன் மேரி அவென்யூ ..." என அவன் சொல்வதை கேட்க பொறுமையில்லை.
"டே கூகிள் போட்டா 33 ஹௌர்ஸ் சொல்றாண்டா"
"என்னது 33 ஹௌர்ஸா. நீ என்ன ஆப்ஷன் சூஸ் பண்ண?"
"என்ன ஆப்ஷனா....??? புரியலை"
"மேப்ல என்ன டிரான்ஸ்போர்ட் மோட் சூஸ் பண்ண? காரா, பப்ளிக் ட்ரான்ஸ்போர்டா, வாக்கிங்கா, இல்லை கிரவ்லிங்கா?" என்றவன் சிரித்து கடுப்பேற்றினான்.
"சரி அங்கேயே வெயிட் பண்ணு. வில் பீ தேர் இன் 5 மினிட்ஸ்" என்றவனின் தயவால் எப்படியோ பில்டிங் 17 வந்தடைகையில் மணி 10:21.
"முதல் நாள் அமர்க்களம். நல்ல வந்தேன்டா ஆபிஸ்" என்றவாரே கார் கதவை திறக்க முயன்ற நேரம் "சரி, உன் மொபைல் குடு. என்ன அட்ரஸ் போட்டேனு பாப்போம்" என்றவாரே மொபைலை வாங்கினான்.
கூகிள் மேப் தட்டி பார்த்தவனிடமிருந்து மறுபடி ஒரு பெரிய சிரிப்பு. "மச்சி, பில்டிங் நம்பர் போட்ட, கம்பெனி பேர் சரி , ஊர் பேரை ஏன்டா விட்டுட்டுட? நீ போட்ட அட்ரஸ் நம்ம ஆபீஸோட சிகாகோ அட்ரஸ்." என கெக்களித்தவன் "உன்னை நம்பி வாய்ஸ் ரெகக்னிஷன் போட்டது பத்தாதுன்னு ஆட்டோமேட்டிக் கார் வேற போடுறானுகளாம்... பாவம் மச்சி" என்றவனின் பேச்சை காதில் வாங்காதது மாதிரி பல் இளித்து விட்டு நழுவினேன்.
(மீதி நாளைக்கு)
ஐ டி கார்டை தேய்த்து கதவு திறந்தேன். ஈ காக்கா இல்லை.
மேனேஜர் என்ட்ரினா மாலை என்ன, வரவேற்பு என்னனு காலம் காலமா தமிழ் படம் பாத்து வளர்ந்தவன். என்னை இப்படி சோதிக்கலாமா?
இன்னைக்கு வரைக்கும் நம்ம ஊரு படத்துல ஸ்டைல மாத்தவே இல்லை. நாட்டாமை செம்பு மாதிரி இதெல்லாம் நம்ம அடையாளம். இவனுக என்னடானா... சே என்றிருந்தது.
மெயில் எடுத்து ஒரு முறை செக் செய்து கொண்டேன். மெயில்ல கீழே இருந்த மொபைல் நம்பருக்கு கால் பண்ண எதிரே வந்து நின்றார் Mr.P.
"Welcome Mr..." என் முழுப் பெயரையும் சொல்ல முயன்று தட்டு தடுமாறினார்.
என் பேருக்கே இவ்ளோ டெரர்ரர் ஆனா எப்படி? நம்ம ஊரு ராஜாதி ராஜ ராஜ மார்த்தாண்டனுகளெல்லாம் தெரியாது போல.
"யூ கேன் கால் மீ Mr. A" என சொல்லவும் முழு பல்லையும் வெளிக் காட்டியவருக்கு வயசு 30க்குள்ள தான் இருக்கணும்.
"Let me introduce the team" என்றவாறே உடன் அழைத்து போனார். முதல்ல ஒரு நாலு பேரு தான் இருந்தாங்க. அறிமுகமெல்லாம் நல்ல தான் இருந்துச்சு. ஆளாளுக்கு கைகுடுக்குறேனு கிளம்புனப்ப தான் மேனேஜர்னா எவ்ளோ கொலை வெறில இருக்கானுகன்னு தெரிஞ்சது.
அதல ஒரு வளந்து கெட்டவன் ஒருத்தன் கை கொடுக்குறேன்ற பேர்ல புத்தூர் கட்டுக்கு ஆரம்ப வேலை பாத்தது பத்தாதுன்னு, முதுகுல தட்டுறேன்னு டெர்ரர் பண்ணிட்டான்.
நம்ம ஊரு ஆளுங்க வெளிநாடு வந்தாலும் பழக்கத்த மாத்திக்கிறது இல்லை. இதே இடத்துல எனக்கு பதிலா இந்த ஊருக்காரன் இருந்தா இப்படி நடந்திருப்பானா? சரி விடுங்க பாஸ், நம்ம ஊருக்காரான நம்மளே வீட்டுக் கொடுத்தா எப்படி?!
இவ்ளோ கலவரத்துக்கு இடைலயும் தான் உண்டு தன் வேலை உண்டுன்னு ஒரு நண்டு மொபைலை நோண்டிட்டு இருந்தான். என்னடா நண்டுனு மரியாதை இல்லாமனு யோசிக்கிறீங்களா? அவன் ஒரு அப்பரன்டீஸ்.
அப்படி என்னதான்டா பண்ணிட்டு இருக்கானு எட்டி பாத்தா, 'இங்கே ஒரு பீஸ் மாட்டிக்கிச்சு. வந்து பாக்குறீங்களா, இல்லை ஆட்டோ பிடிச்சு பார்சல் பண்ணவானு' எதோ ஒரு குரூப் கிட்ட discuss பண்ணிக்கிட்டு இருக்கான்.
"என்னடா இது சின்னப்பிள்ளைத் தனமா இருக்கு ராஸ்கல்???!!!".
அடுத்த நிமிஷம், ஜே ஜே னு ஒரு கும்பல். இத்தனை பேரும் எனக்கு ரிப்போர்ட் பண்ணுவானுகளானு நினைச்சப்பவே பாதி மயக்கத்துக்கு போயிட்டேன்.
அதுக்கு மேல நடந்த கூத்த நாளைக்கு சொல்றேன்.
எதோ அவனுகளை காப்பாத்த வந்த ஆபத்பாண்டவன் ரேஞ்சுக்கு வார்த்தையென்ன மரியாதையென்னனு தூள்கிளப்பீட்டாங்க. டே போதும்டா, உள்ள என்னவோ பண்ணுது.
பேசி பேசி டயர்டு ஆகி சாப்பிட கிளம்பிட்டோம். மணி 12. 1 மணி சாப்பாடெல்லாம் இந்தியாவில் தான். இங்கே 12 மணி அடிச்சா டான்னு சாப்பிட கிளம்பிடுவானுக.
அமெரிக்கன், இத்தாலியன், மெக்ஸிகன், எத்தியோப்பியன், இந்தியன் என ஒவ்வொரு கவுண்டரிலும் மெனு பார்த்து பார்த்து டயர்ட் ஆகி ஒரு வழியாய் மெடிட்ரேனியனில் தஞ்சமடைந்தேன். மத்த கவுண்ட்ரெல்லாம் நாளைக்கு பாத்துக்கலாம். ஃபலாஃபல் - நம்ம ஊரு பருப்பு வடை மாதிரி 10 போட்டு கூட சாலட் டைப்ல நிறைய அயிட்டம் சேர்த்து. அது ஒரு டிஃபரென்ட் டேஸ்ட். மாசம் ஒரு தடவை இந்த மெனு இல்லைனா எதோ மிஸ் பண்ற மாதிரி இருக்கும். நாலஞ்சு பெப்பர் (இது மிளகு இல்லை பச்சை மிளகாய் டைப்) எடுத்துகிட்டேன். அதை கடிச்சுக்கிட்டு சாப்பிடற சுவையோ சுவை.
"இந்தியன் ட்ரை பண்ணலை?" எனக் கேட்டவனிடம் ஒரு சின்ன புன்னகை.
'பிறந்ததுல இருந்து அதைத் தானே சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருக்கேன். இப்பவும் வீட்டுல டெய்லி இந்தியன் தான். வெளில சாப்பிடும் போதாவது வித்தியாசமா இருக்கணும்.'
நாலைஞ்சு டேபிளை இழுத்து போட்டு எல்லாரும் ஒரு வழியா செட்டில் ஆனோம். மூக்கைத் துளைக்கிற ஃபலாஃபல் சுவைக்கு நாக்கு தாளம் போட்டது.
நம்ம ஊரு இட்லி பத்தி, தோசை பத்தி யாரோ கேட்டாங்க. என்ன பதில் சொல்ல. என் கவனம் எல்லாம் முழுதும் வடை ப்ளஸ் ஹம்மஸ்ல தான். எனக்கு கொஞ்ச நேரம் வேற எந்த அவயமும் வேலை செய்யலை. நாக்கு முக்க நாக்கு முக்க ...
பேஸ்கெட் பால் மேட்ச் பத்தி பெரிய டிஸ்கஷன். கோல்டன் ஸ்டேட் வாரியர் டீம்ல ஸ்டெப்கரி பேச்சு தான். அடுத்த எலக்ஷன்ல நின்னா கூட கண்டிப்பா வின் பண்ணிடுவான். நம்ம ஊரு ரஜினி ரேஞ்சுக்கு பாப்புலர்.
சாப்பாடு முடிஞ்சு ஒரு walk. சாப்பாட்டுக்கப்புறம் குட்டி தூக்கம் போடற சுகம் எல்லாம் கொஞ்ச நாள் தான். அது நல்லதும் இல்லைனு இந்த ஊர் டாக்டர்ஸ் சொல்ராங்க.
ஊருக் கதை, உலகக் கதை, சில சமயம் பிரபஞ்ச கதையும் தான். ஆனா கண்டிப்பா சினிமா காரங்க கதை கிடையாது.
ம். அப்படி கூட சொல்ல முடியாது. Netflix series பத்தி கண்டிப்பா பேச்சு இருக்கும். ரெண்டு நிமிசத்துல சொல்ற கதையை பத்து பதினஞ்சு எபிசொட், ஒவ்வொரு எபிசோட்லயும் பத்து பதினைச்சு கதை. சான்ஸே இல்லை. நெட்பிலிக்ஸ்ங்கிறத தமிழ்ல ட்ரான்ஸ்லேட் பண்ணா நீட்டும் பிளிக்ஸ்னு வைக்கலாம்.
Mr. Monk னு ஒரு சீரிஸ் வெறித்தனமா பாத்தோம். இப்ப நிறைய Block Mirror, Money Heist, Stranger things, Breaking bad னு அது ஒரு பெரிய லிஸ்ட். இந்த மாதிரி சீரிஸ் எல்லாம் இல்லைனா இந்த ஊருக்காரனுக முழு பைத்தியமாயிருவானுக. இப்பவே பாதி பைத்தியமா தான் சுத்துறானுக.
மாசத்துக்கு எட்டு விசேஷம், பத்து கல்யாணம், ரெண்டு காது குத்துன்னு சுத்திட்டு திரிஞ்சவனுக நம்மல்லாம். இங்க வந்தா ஆபீசு விட்டா வீடு, வீடு விட்டா ஷாப்பிங், அதை விட்டா வீட்ல ஆபிஸ். இந்த கொடுமையை இதுக்கு மேல கேக்காதீங்க.
அப்பப்ப நண்பர்களை பாக்குறப்ப தான் கொஞ்சம் சார்ஜ் ஏத்திகிட்ட மாதிரி இருக்கும்.
நடந்துக்கிட்டே பேசி ஆபீசுக்கு மறுபடி வந்தாச்சு. முத நாள் பெருசா வேற எதுவும் வேலை இல்லை. லேப்டாப் கலெக்ட் பண்ணிட்டு, டீம் மெம்பர்ஸ் எல்லார் ட்டையும் மொக்கை போட்டுட்டு வீட்டுக்கு வந்தாச்சு.
நாளைக்கு தான் ஆரம்பிக்குது நம்ம கதையே
காலைல 9 மணிக்கெல்லாம் stand up.ஒவ்வொருத்தரும் short அண்ட் ஸ்வீட்டா கதையடிக்கணும். நான் நேத்து என்ன பண்ணேன்னா அப்படினு ஆரம்பிப்பானுக அப்புறம் இன்னைக்கு நான் என்ன பண்ணப் போறேன்னு சொல்வானுக.
ஒன்னுமே புரியாது நமக்கு. தெரிஞ்ச மாதிரி தலையாட்டனும். இடைல எதாவது ஒரு வார்த்தையை புடிச்சுகிட்டு ரெண்டு கேள்வி கேக்கணும். அப்படி ஏதுமே கேக்க தெரியலைனா என்ன சொன்னீங்கன்னு இன்னொரு தடவ கேட்கனும்.
என்னமோ அந்த ஒரு விஷயம் மட்டும் தான் புரியலைங்கிற மாதிரி. ரொம்ப முக்கியம். ரெண்டாவது தடவை சொல்லும் போது புரிஞ்ச மாதிரி ரியாக்ட் பண்ணனும். தப்பி தவறி சரியான ரியாக்சன் காட்டலைனா அப்புறம் நம்ம தான் ஆடு. இது தேவையா?
இப்ப தானே ரெண்டாவது நாளு அதனாலன்னு நினைச்சுராதீங்க. போக போக புரிய ஆரம்பிக்காது, பழகிடும். அவ்ளோ தான். stand upல நான் என்ன கமிட் பண்ணீங்கறத குறிச்சு வைச்சுகிட்டேன். சீட்டுக்கு போனதும் இதை யாருக்கிட்டு கொடுத்து வேலைய முடிக்கிறதுனு ரெண்டு பேரை பிடிச்சேன். மீட்டிங்னு இன்வைட் அனுப்பி ரெண்டு மணி நேரம் மொக்கை போட்டேன். யப்பா சாமி முடியலைன்னா நானே பண்ணித்தரேனு வேலைய வாங்கிட்டு போயிட்டான்.
ரொம்ப திறமைசாலினு நினைச்சிராதீங்க. அடுத்தவன்ட்ட வேலை வாங்குறது இருக்கே அது குடுத்த கடனை வாங்கிறதை விட கஷ்டம்.
அப்ப நீ குடுத்த கடனெல்லாம் வாங்குற அதி திறமைசாலியானு கேட்டுராதீங்க. ஊரு விட்டு ஊரு வந்ததுக்கப்புறமும் தொடர்ந்து நாமம் சாத்திக்கிட்டு தான் இருக்கானுக. அதை பத்தி எல்லாம் எழுதுனா நம்ம டெர்ரர் வடிவேல் சாருக்கு டஃப் குடுத்த மாதிரி இருக்கும். நம்ம கதைக்கு வருவோம்.
12 மணிக்கு வந்து வேலை முடிச்சத தரேன்னு சொன்னானுக. வரல. லஞ்சுக்கும் போயிட்டு வந்தாச்சு. குட்டி நடை முடிச்சு, அரை மணி நேரம் சேரை தேச்சு, ஒரு மெயில் தட்டி. ம்ஹும் ரெண்டு பேரும் எட்டி கூட பாக்கலை.
"any அப்டேட்?" அப்படினு மெசேஜ் தட்டிட்டு நேரா அவனுக டேபிளுக்கே போயிட்டேன். எல்லாம் பண்ணியாச்சு ஒரே ஒரு சின்ன டவுட்டுனு ஆரம்பிச்சானுக.
'ஓ நைஸ், sure என்ன டவுட்' னு கேட்டேன். நான் காலைல சொன்னதையே திரும்ப அப்படியே நமக்கு திருப்புறானுக. மறுபடியும் ஆரம்பத்துல இருந்து ஆரம்பிக்கலாமங்கிறானுக. அடப்பாவிகளா அப்பா நீங்க இன்னும் ஒண்ணுமே பண்ணலையாடா.
நாளைக்கு stand up ல இதை தான் impediments அப்படினு மறுபடியும் அரை மணி நேரம் பேசுவனுக. எதுவும் பேசலை நேரா என் டேபிளுக்கு திரும்பி வந்தேன். லைட்டா தலை வலிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு. ஒரு டீ எடுத்துக்கலாம்னு தோணுச்சு.
